Zima bez prądu.

Kiedy po raz pierwszy zgasło zasilanie, pomyśleliśmy, że to tylko kolejna listopadowa burza. Wiatr huczał od świtu, trzęsąc oknami naszej małej chaty na półwyspie Upper Peninsula. Ale w miarę upływu godzin, cisza w radiu alarmowym potwierdziła nasze najgorsze obawy: to nie było lokalne. Sieć energetyczna przestała działać i nie wróciła szybko.

Pierwsze 72 godziny

Najważniejsze było zapewnienie ciepła. Wraz ze spadkiem temperatury poniżej zera w nocy, dom szybko tracił ciepło. Zamknęliśmy sypialnie i skonsolidowaliśmy naszą przestrzeń życiową w głównym pokoju z piecem na drewno.

• Rozwiesiliśmy ciężkie wełniane koce na wszystkich oknach

• Opróżniliśmy rury, aby zapobiec pęknięciom

• Zaczęliśmy ściśle racjonować nasze sezonowane drewno opałowe

Jest niesamowite, jak szybko nowoczesne udogodnienia stają się nieistotne, kiedy po prostu próbujesz utrzymać ciepło. Topiliśmy śnieg, aby uzyskać wodę do picia i gotowaliśmy owsiankę na wierzchu pieca. Dzieci na początku traktowały to jako przygodę, ale do trzeciego dnia, rzeczywistość sytuacji się przyjąła.

Odporność społeczności

Szybko zorientowaliśmy się, że izolacja jest niebezpieczna. W czwarty dzień, przebyłem dwie mile do naszego najbliższego sąsiada. Okazało się, że im brakuje drewna, ale mają dużo konserw. Ustaliliśmy system wymiany.

Ta sieć wymiany naturalnie rozwinęła się w naszej małej dolinie. Jedna rodzina miała działającą ręczną pompę studni; inna miała nadwyżkę środków medycznych. Ustanowiliśmy codzienną wymianę informacji w punkcie spotkań w południe.

""W lokalnej katastrofie możesz być sam. W systemowym upadku, Twoi sąsiedzi są Twoją jedyną nadzieją." - Lokalny szeryf (dzień 12)"

Długoterminowa adaptacja

Wchodząc w drugi miesiąc, "nowa normalność" jest wyczerpująca, ale możliwa do zniesienia. Nauczyliśmy się spać, gdy jest ciemno i pracować, gdy jest jasno. Najtrudniejsza nie jest praca fizyczna - to psychologiczny ciężar nieznania, co dzieje się w reszcie świata.

Nasze przetrwanie zależy całkowicie od przygotowań, które podjęliśmy lata temu, w połączeniu z gotowością naszej społeczności do współpracy. Jeśli jest jedna lekcja, którą można wynieść z tego, to że społeczność jest ostatecznym narzędziem przetrwania.